şimdi burda belirtmek isterim ki benim takip altında ve düzenli olarak vermeye başladığım kısım 81.2 aslında,o 3.8 kilo yu yaklaşık 1.5 ayda bilinçsiz olarak verdim,pizza dan taze fasülyeye geçişin bir nevi hediyesi olarak.
sonraki 5.4 kiloyu ise uzman kontrolünde ve metabolizmama uygun listelerle verdim.
tabii ramazan süresince gerçeklşen iftar davetleri,ardından gelen bayram listemi uygulamaya pek izin vermese de on günde vermemin planlandığı 1.5-2.0 kilo aralığında olmasa da 1.0-1.6 kilo aralığını yakalayarak devam ettim.
bu zaman diliminde kuralları ihlal ettim,ramazanda ha bire aşırı yağlı et ve pilav yedim,bayramda bazen iki dilim börek,iki sarma,bir porsiyon sütlü tatlı ve 1 dilim baklavayı aynı günde yedim,düzensiz yedim,başka bir gün gece yarısı tatlı yedim ve üstüne uyudum...
gördüğünüz üzere doğuştan faul olan pek çok hareketim var.üstelik diyete başlamayı da azimle sürdürmeyi de isteyen,yan ocakta aynı yemek pişerken başka bir tencerede yağsızını pişiren de,önüme önüme gelen pasta tabaklarını geri iten de benim.bu hareketlerimin faullerimin hızını kesmesinde oynadığı rol çok büyük.yine de eni esas kurtaranın ralli arabaları gibi çalışan metabolizmam olduğu su götürmez bir gerçek.
26.2 kilonun 5.4 kilosunu vermek ne kadar samanlıktaki minik çöp görüntüsüne sahip olsa da,samanlık için küçük,benim için büyük bir adım.
bundan 42 gün önce eti puf gibiydim.
bu tabiri şirin görünsün die kullanmıyorum,valla eti puf gibiydim,böyle puf puf,kabar kabar bişeydim.nasıl o duruma geldim,neden enteresan bi havalı balon tadındaydım bilmiyorum.
ama bu 5.4 kilo nun gitmesiyle artık daha bir insani kıvama geldim,o pufluk gitti,yüzüm küçüldü..psikolojik olarak kendimi kandırmıyorum mutlu hissedeyim diye,malum paylaşım sitesindeki fotoğraflarımı görenlerin yorumları bunlar.
eskiden içine sığamadığım için ağı bir karış aşşada kalan ve normalin üstünde uzunluğa sahip bacaklarımı pigme ye aitlermiş gibi gösteren pantalonlarım,15 gün önce üstüme tam oluyorlardı,bu gün bolluktan üstümden düşüyorlar.
sanırım artık tamamiyle 42 bedenim,ki bu 44 ten 46 yı zorlayan benim için eşi bulunmaz bir nimet
eskiden dizimin üstüne biriken yağlar yüzünden oluşan eğri büğrü görüntünün çoğu gitmiş azı kalmış,tabii hala tombul tombul sallanıyolar o ayrı..
en önemlilerinden biri adımlarımı atarken artık daha az zorlanıyorum..ki bu 90 gün sonra uçar gibi yürümem anlamına gelir.
kilomu kabullenemediim için ve nasıl olsa aldıktan sonra bollaşırlar diyerek hep birer beden küçük aldığım,ve düdük gibi olan,doğru dürüst oturup hareket edemediğim, kıyafetler cuk diye üstüme oturmaya başladı..
dediğim gibi sadece 5.4 kilo verdim ama şimdiden kendimi motivasyon konusunda depoyu fullemiş hissediyorum..
öyle ki ben 21 yıl sonra bunları başarabiliyorsam şu hayatta başaramayacağım hiç bişey yokmuş bunu anlattı bana bu 5.4 kilo..
tabii hemen çıkıp alış verişe saldırmıyorum,bekliyorum ki o dolaptaki kıyafetlerin hiç biri bana olmasın,sabahları elimi attığımda yakışmadığı için bir kenara koyduğum bez parçalarının hepsi üstümden düşsün,21 yıldır ben çekiyorum bundan sonra onlar çeksin :))))))) psikopatlık parayla mı alla alla :D
bu yüzden en azından 6'lı haneleri görmeye başladıktan sonra 1- 2 parça alırım ama ilk esas alışverişi 90 gün sonra yapmayı planlıyorum,bütçesini hazırlamaya şimdiden başladım,o kadar esaslı bir alışveriş işte :D
şimdi ne mi yapıyorum??şimdiki halimi gördükten sonra,"dana gibiydin bi aralar maşallah,nasıl bu kadar kilo verdin" diyenlere "evet sorma devasaydım ama miras değil alın teri,daha çok var kıvama gelmeme" diyerek gönül rahatlığıyla geçmişimi ve geleceğimi kabulleniyorum.
kilo vermeye başladığımdan beri felsefem haline gelen bu kabullenme mekanizmasının keyfini çıkarıyorum..
diyetisyene gitmemin saçma olduğunu söyleyen çevremdeki herkesin önünden başımın etrafındaki hayali zafer taklarıyla geçit yapıyorum..
yani bunlar olan şeyler öyle..
